[Şevket Süreyya Aydemir, Polemik / Ocak 1932]
İnkilap devri ekstremler devridir. Gerek insan hareketleri gerek ruh ve fikir temayülleri en zıt, fakat en karakteristik misallerini bu devirde verirler.
Cemiyetin bünyesinde olduğu gibi, ferdin ruhunda da sezilir, sezilmez bütün tezadlar bu devirde en yüksek inkişaf hadlerine varır. En büyük cemiyet adamı gibi, en mistik ruh ve fikir anarşisti de bu devirde yetişir. En eşsiz içtimaî idealizme ve en aykırı ruh ve fikir reaksiyonlarına bu devirde tesadüf edilir.
Fakat inkilâbın menfaati, kendi dairesine aldığı beşer kütlelerinin fiil ve hareketleri gibi, bu kütleleri teşkil eden fertlerin ruh ve fikir temayülleri üstünde de kendi kontrolünü tesis etmesindedir. Çünkü inkilâp devri, ne kütle, ne de fert enerjilerinin her birinin kendi beğendiği istikamette başıboş kalması ve israf edilmesi devri değildir.